Ну а потым пачало цямнець. І ўсё, зрэдку на манку варушонкі нейкія ды дзве плоткі. І так да паловы дванаццатай. Апошні тралейбус у палову першай — хоць і два прыпынкі да дому, але чаго ногі збіваць? Але тут пачалося. Ну як пачалося? Спачатку да ашмёткаў манкі павесіў пару-тройку матылёў, і першы начны ёсць, невялічкі, але ёсць. Потым яшчэ. Потым і без манкі. Запар некалькі сходаў адразу пасля падсечкі. Грашыў на кручок, але нічога, трохі наладзілася. Ну і самі паклёўкі. Трохі падыме — і ўсё. Рэалізацыя аніякая. Ну і так недзе да паловы другой. А потым — стоп. Як кажуць, як рубільнік выключылі. Але чатыры разы падсак у вадзе пабываў. Ну і добра. Па святле яшчэ адзін ладны і адзін далонічнік і, дачакаўшыся першага тралейбуса, дадому. Чаго ножкі свае хворанькія стаптываць?
ПЫ.СЫ. Недзе каля трох ножкі свае размяць захацелася, ну і паплавок херабунячы на вадзе ўбачыў. Чаму не падысці, за жыццё рыбацкае не пакалякаць? Падышоў, не пакалякаў. Кітаец, але з бабай сваёй. Ну хоць баба ягоная па-руску шпрэхае. У іх пуста.
ПЫ.ПЫ.СЫ. Паплавок у яго, які на паклёўкі рэагаваць павінен. Рэагуе, толькі і на вярхоўку таксама. Са зрокам у мяне ўжо не надта, і аб святлівых паплаўках прыходзіцца задумацца, але не аб такіх.
ПЫ.ПЫ.ПЫ.СЫ. А сэкас у вадзе ў поўным ходзе. Ад ікры вярхоўкі ледзь вудачку адчысціў, а каля берага карась з розуму сыходзіў.
ПЫ.ПЫ.ПЫ.ПЫ.СЫ. Ну і вада цёпляя. Два прыгажуна на тым беразе ўжо скупаліся ўначы. Бачна не было, толькі па гуку ведаю. Спачатку гыгыкалі, потым адзін хацеў ножкі прамачыць, другі руку падаць вырашыў... Потым нечага мацюгамі размаўляць пачалі, нядобрымі.
1 Фото
Прокомментировать: