Вилия

Быў з пятніцы. Закінуўся, яшчэ і сямі не было. План скарэктаваны з улікам магчымых байдарачнікаў, і яны былі. Два фідэры гадзін да дзевяці ўздоўж берага на кукурузу, а трэцім паціху раскормліваць. Не сказаць, што весела, але і не сумна да цемры было. Два яльцы, дзве ўклейкі, невялічкая плотка, адна добрая паклёўка на кукурузу (міма).
У дзевяць усе фідэры ў баявы стан — і паняслося. У лятучых мышаў, відаць, фэст нейкі быў. Светлякі добра калі на хвілін пяць супакойваліся. А вось з рыбай — гора, бяда. Потым ветрачок падняўся, мошак, відаць, здула, а з імі і крылатых вампіраў. А вось з рыбай неяк не надта. Ужо ў галаве былі думкі, што ў адчаі буду распісваць, як усё ж такі добра і прыгожа на Вяллі і тады, калі і рыба не ловіцца.
Але бліжэй да дзвюх спачатку ладная для Вяллі гусцёрка, потым падлешчык, паменьш гусцёрка, дзве добрыя паклёўкі — міма. А потым і ён. Колькі заважыў, дакладна не ведаю. Недзе столькі, як і карп на Лошыцкім (Турыст, гэта справаздача з Вяллі). Але ж то нейкі недарэчны карп, а гэта лешч вілейскі. Тут і параўноўваць нічога не трэба. Моцны, зараза!
Неяк уся прыгажосць прапала. Дакладней, нікуды яна не дзелася, яна тут, навокал, толькі прабач — я другімі справамі заняты, не да вас. А потым... А потым яшчэ адна нерэалізаваная і ўсё. Ціш ды гладзь. А я што? А я нічога. Мне і так добра, нават вельмі добра. Пасядзеў трохі ды ў пяць дадому паклэпаў.
ПЫ.СЫ. Яшчэ дзевяць дзён тут буду. Тры рыбалкі, хутчэй за ўсё, наперадзе. Добра та як!
ПЫ.ПЫ.СЫ. Было ў планах трохі памяняць лакацыю. А зараз і не ведаю. Там месца значна перспектыўнейшае, але ёсць вялікі мінус. Адразу за спіной — лецішчы. Песні і іншыя пабочныя эфекты цывілізацыі я і ў Лошыцы адчую.
ПЫ.ПЫ.ПЫ.СЫ. Тэкст пісаў у суботу. З такім інтэрнэтам (ён трохі ноччу, а ў дзень у прыбіральні на вуліцы), ды к таму ж запамятываю правільна на рыбалцы фоткі рабіць — таму адпраўляю праваздачу толькі зараз. Ну і фатаграфіі трохі пазней, калі атрымаецца. Вось i фота. Пакуль уставiў, тры поты сышло...

У плане была начная з нядзелі на панядзелак. Толькі ў планах не было ўлічана свята. Купалле было ў суботу. Дзеці ў Залессі святкавалі, казалі, што праграма добрая была. Я на канапе пасля рыбалкі з унукам. Жонка і ў вёсцы добра пасвяткавала. А ў нядзелю дзеці пашуравалі ў Мінск, а жонка прыхварэла трохі. І з чаго б гэта? Ну і добра. З Тосікам трохі пагулялі, трохі паваявалі і нядрэнна выспаліся. А ноччу да таго ж дождж споры быў.
А ў панядзелак недзе а палове на шостую — на Вяллі. Чаго чакаць, не разумеў ні кроплі. Надвор'е круціць па-дзіцячы. Пахаладала з аднаго боку, што нядрэнна. Але злом такі нічога добрага не дае. Да таго ж вецер зусім не божы. Ды яшчэ сонца то з'явіцца, то за чорную хмару схаваецца. Ды і пачатак не надта. На Даё Шыма (тэст да 150) паставіў кармушку на 50 грамаў ды шпульнуў на самую плынь. Ды яе і панясло, як дурніцу. Заўважыў, што нешта не тое, калі на інспірыёне (тэст да 90) неяк цяжкавата кармушка адчуваецца. Пераблытаў кармушкі. Неяк разабраўся і пачаў карміць. Ды нешта не так. За ўвесь час — адна ўклея і маўчок. Трохі пабалаваўся з вудай. Каб было жаданне, уклейкі налавіў бы без праблем. Плюнуў ды сеў на ківеры глядзець ды цемры чакаць.
Не дачакаўся. Як клюнуў — не бачыў. Вось на імгненне адвярнуўся, а фідэр ужо зляцеў са стойкі і некуды далей рухаецца. Адразу зразумела — галавень! Баец, прычым ужо не ў першы раз. Калі фота загрузіцца, можна будзе разглядзець яго баявыя шрамы. А далей зноў цішыня. Да дзевяці. Тут лешч на апарыша. Такога на ВВ ці ММ цягнуў бы адной катушкай, а тут... Толькі перазакінуў, а другі фідэр у палёт сабраўся. Яшчэ галавень! Трохі большы. Пасля дробязь трохі клявала, але ўжо не тое — адрэналін атрыманы.
А а палове дванаццатай нейкі дождж запрасіў, і гэта канчаткова вымусіла ісці ў хатку. Ну, тут па класіцы: падсак складзены — і паклёўка. Зноў лешч. Бераг там не надта... Але неяк узяў і дадому. Ну добра ж!!!
ПЫ.СЫ. У мяне яшчэ амаль два тыдні адпачынку. Думаў апошні ў Мінску правесці — пратэсціць херабунячыя паплаўкі... А яно мне трэба? Буду думаць.
ПЫ.ПЫ.СЫ.Трохі пра тэхнічныя моманты, неяк прапусціў гэта — можа каму цікава будзе. Лаўлю лешча на звужэнні (глыбіня, можа, метры з два), галавеньчыка трохі ніжэй (тут мялее паступова). На лешча вага кармушкі 80 грамаў і дыстанцыя метраў дваццаць пяць. Галавень — яшчэ бліжэй і 50 грамаў. Іх на кукурузу, можа б, і на пуфікі брала, але тут як? І лянота, і, як кажуць, ад дабра дабра не шукаюць. Ляшчы па класіцы — чарвяк ці апарыш. Па тэмпе — спачатку раз у хвілін пяць, потым дубіню.

Нядрэнна!!! Ладнае апавяданне)

Схадзіў і ў сераду. Надвор'е спрыяла... Для таго каб у хатцы каля печы грэцца. У пяць вечары закінуўся, у дзевяць гадзін ужо сядзеў у хаце. Змок, замёрз і зуб расхварэўся... Адну невялічкую плотку ўсё ж такі вымучыў і адну добрую паклёўку на кукурузу пабачыў (але відавочна не галаўнёвую). У панядзелак на Мінск. Вада пасля дажджоў падымецца, ужо і ўчора трохі ўверх палезла. Надзеі на клёў недзе каля нуля, але ў маразільніку прыкормкі да халеры — трэба будзе яшчэ разок наведаць Вяллю.

Хадзіў і з пятніцы на суботу. Вада паднялася, што і чакалася, але звярам гэта не перашкода. Ласі па Вяллі туды-сюды гойсалі, касулі лаялі як шалёныя, бабёр знаглеў — ужо і ўдзень хвастом ляпаў, лебедзі з вывадкам нікуды не дзеліся, лес ноччу трашчаў як пры лесазагатоўцы, лятучыя мышы трохі супакоіліся — але ж леску ўсё роўна зрэдку краналі, толькі рыба не надта да гэтага буйства далучалася.
Па-добраму, клявала добра толькі гадзіну — недзе з чатырох да пяці. У гэтую «залатую гадзіну» амаль усё і злавіў. Ладная плотка, дзве трохі меншыя, галавеньчык грамаў на дзвесце, адзін сыход (тут сам вінаваты, кручок яшчэ з апошняга галаўля трохі разгорнуты быў, трохі падагнаў, ай, і так пойдзе — не пайшло) і язь. Ну як язь - пад'язак - але ўсё роўна ЯЗЬ! Лавіў на Вяллі язёў некалі, не ў колькасці — але зрэдку трапляліся, аднак надта даўно. Так што і гэтую рыбалку стаўлю ў плюс. А з другога боку — а якой павінна быць рыбалка, каб яе не паставіць у плюс?
ПЫ.СЫ. Нядобрыя абставіны вымусілі застацца ў Алянцы яшчэ на трохі. Так што гэтая рыбалка не апошняя. Ды, можа, гэтыя абставіны і не такія ўжо благія?
ПЫ.ПЫ.СЫ. З фатаграфіямі доўга змагацца і не буду. Атрымаецца адразу — добра. Не — дык не. Там на фота яшчэ ялец ёсць. Дык у ім трохі болей за дваццаць сантыметраў.

Схадзіў і ў нядзелю. Як яно атрымалася. На апошняй рыбалцы пачыналі лавіць з траюрадным братам і яго сынам. Ну, я вазьмі і ляпні — а паехалі ў ноч з нядзелі на панядзелак у адно вядомае, але толькі вузкаму колу людзей месца (таксама на Вяллі, але бліжэй да Смаргоні). А ён вазьмі і адкажы — а паехалі. Шчыра кажучы, я і сам не вельмі рады такому адказу быў. Справа ў чым: калі не клюе дзве гадзіны, для яго гэта ўжо правал, а мне хацелася б і ноч адседзець, а ён захоча да хаты. Кажучы наперад, так і атрымалася.

Прыехалі мы ў шостай гадзіне. А месца шыкоўнае!!! Ён з сынам адразу сеў на праверанае (не намі), а я там і не збіраўся. Ніжэй — ну проста шык!!! Але неяк напружыла адсутнасць слядоў рыбакоў. Паставіў маркерны грузік і... Глыбіня ну проста выдатная, але зноў «але». Пару метраў працягнеш — корч, яшчэ пару — зноў, бліжэй — трава. Ніжэй па плыні — тая ж гісторыя. Гора, бяда. Але дзе наша не прападала? Вышэй па плыні таксама нядрэнна. Некалі там непралазнае балота было, а зараз нічога — можна жыць. Маркер паказаў таксама нядрэнную глыбіню, не так як ніжэй, але пад метры тры. Відавочны ўваход у яму. Ну і паехалі.

Адзін прама насупраць сябе метраў на дваццаць пяць, з кармушкай на 80 грамаў — плынь трымае, на грані, але трымае. Другі метраў на пятнаццаць вышэй, з такой жа вагай на той жа адлегласці ад берага, ну а трэці ніжэй метраў на пятнаццаць і бліжэй да берага з пяццю дзесяткамі грамаў. Другі і трэці — то шукальнікі халявы, а першым пачаў раскормліваць. З кручком, а на ім пяць апарышаў, перазакіды праз хвілін пяць. І ўжо на трэцім паклёўка. Ну, як паклёўка — так, абы-што. І на чацвёртым. А на пятым — плотка грамаў на пяцьдзясят. І на шостым, і на сёмым... Але ўсё міма.

Потым ціха, ну і вырашыў я пачакаць. Трохі квівер пачаў варушыцца — падсёк, і паняслася душа ў рай! Галава ў гэтыя моманты працуе на ўсе сто, гэта потым дрыжыкі ў каленях ды соплі з носу. Дастаў я яго. А гэта — ЯЗЬ!!! На вока даць яго вагу адразу не змог — не так часта іх лавіў, а вагі паказалі 1845!

А далей... А ўсё далей. Паклёўкаў шмат — толку нуль. І на кукурузу пачаліся такія ж дрыжыкі. Яшчэ тры плоткі дастаў, адна грамаў на сто. А потым загрымела, з маланкамі. Ужо дамовіўся быў, што ноч адлаўлю, а раніцай Ігар мяне забярэ, але я забаяўся таксама, можа, і дарма.

У адзінаццаць ужо сядзеў у хаце. А ў аўторак — на Мінск. Можа, сёння яшчэ ўвечары зматаюся, а можа, і не...

ПЫ.СЫ. Як з фатаграфіямі атрымаецца, не ведаю. Адправіцца з першага разу — добра. Не — тады ў сераду.

ПЫ.ПЫ.СЫ. Хоць і заканчваюцца вілейскія прыгоды, але ўсё роўна — добра ж як! Былі і паходы з унукам у лес по грыбы ды ягады. Былі і купанні ў Вяллі з сінімі губамі і словамі «я яшчэ хачу»... Шмат чаго было... Дзякуй вялікі жонцы. Каб не яна, не хадзіў бы не толькі на Вяллю, а наогул на рыбалку пасля хваробы. Можна сказаць, на ногі паставіла. Ай, добра та як!!! І так хочацца, каб было такіх прыгод яшчэ шмат...
Схадзіў і ў нядзелю. Як яно атрымалася. На апошняй рыбалцы пачыналі лавіць з траюрадным братам і яго сынам. Ну, я вазьмі і ляпні — а паехалі ў ноч з нядзелі на панядзелак у адно вядомае, але толькі вузкаму колу людзей месца (таксама на Вяллі, але бліжэй да Смаргоні). А ён вазьмі і адкажы — а паехалі. Шчыра кажучы, я і сам не вельмі рады такому адказу быў. Справа ў чым: калі не клюе дзве гадзіны, для яго гэта ўжо правал, а мне хацелася б і ноч адседзець, а ён захоча да хаты. Кажучы наперад, так і атрымалася.

Прыехалі мы ў шостай гадзіне. А месца шыкоўнае!!! Ён з сынам адразу сеў на праверанае (не намі), а я там і не збіраўся. Ніжэй — ну проста шык!!! Але неяк напружыла адсутнасць слядоў рыбакоў. Паставіў маркерны грузік і... Глыбіня ну проста выдатная, але зноў «але». Пару метраў працягнеш — корч, яшчэ пару — зноў, бліжэй — трава. Ніжэй па плыні — тая ж гісторыя. Гора, бяда. Але дзе наша не прападала? Вышэй па плыні таксама нядрэнна. Некалі там непралазнае балота было, а зараз нічога — можна жыць. Маркер паказаў таксама нядрэнную глыбіню, не так як ніжэй, але пад метры тры. Відавочны ўваход у яму. Ну і паехалі.

Адзін прама насупраць сябе метраў на дваццаць пяць, з кармушкай на 80 грамаў — плынь трымае, на грані, але трымае. Другі метраў на пятнаццаць вышэй, з такой жа вагай на той жа адлегласці ад берага, ну а трэці ніжэй метраў на пятнаццаць і бліжэй да берага з пяццю дзесяткамі грамаў. Другі і трэці — то шукальнікі халявы, а першым пачаў раскормліваць. З кручком, а на ім пяць апарышаў, перазакіды праз хвілін пяць. І ўжо на трэцім паклёўка. Ну, як паклёўка — так, абы-што. І на чацвёртым. А на пятым — плотка грамаў на пяцьдзясят. І на шостым, і на сёмым... Але ўсё міма.

Потым ціха, ну і вырашыў я пачакаць. Трохі квівер пачаў варушыцца — падсёк, і паняслася душа ў рай! Галава ў гэтыя моманты працуе на ўсе сто, гэта потым дрыжыкі ў каленях ды соплі з носу. Дастаў я яго. А гэта — ЯЗЬ!!! На вока даць яго вагу адразу не змог — не так часта іх лавіў, а вагі паказалі 1845!

А далей... А ўсё далей. Паклёўкаў шмат — толку нуль. І на кукурузу пачаліся такія ж дрыжыкі. Яшчэ тры плоткі дастаў, адна грамаў на сто. А потым загрымела, з маланкамі. Ужо дамовіўся быў, што ноч адлаўлю, а раніцай Ігар мяне забярэ, але я забаяўся таксама, можа, і дарма.

У адзінаццаць ужо сядзеў у хаце. А ў аўторак — на Мінск. Можа, сёння яшчэ ўвечары зматаюся, а можа, і не...

ПЫ.СЫ. Як з фатаграфіямі атрымаецца, не ведаю. Адправіцца з першага разу — добра. Не — тады ў сераду.

ПЫ.ПЫ.СЫ. Хоць і заканчваюцца вілейскія прыгоды, але ўсё роўна — добра ж як! Былі і паходы з унукам у лес по грыбы ды ягады. Былі і купанні ў Вяллі з сінімі губамі і словамі «я яшчэ хачу»... Шмат чаго было... Дзякуй вялікі жонцы. Каб не яна, не хадзіў бы не толькі на Вяллю, а наогул на рыбалку пасля хваробы. Можна сказаць, на ногі паставіла. Ай, добра та як!!! І так хочацца, каб было такіх прыгод яшчэ шмат...

ПЫ.ПЫ.ПЫ.СЫ. Прабачце, усё што змог адправіць.