Сообщение от Схимник
Посмотреть сообщение
– Законы продкаў забываеш? – спытаў я з пагрозаю.
– Пры Жыгімонту лепей было, – сказаў ён, несучы на нізенькі столік пачатую бутэльку віньяку, лімон, “мікалашку”, талерку бутэрбродаў, сыр і, чамусьці, мочаныя яблыкі, – аднак і кароль Мар’ян немцаў не любіў, і ляхаў, і ўсіх іншых, а нас, беларусцаў, шкадаваў і любіцельна мілаваў.
– Пача-атая, – сказаў я.
– Будзе і поўная.
– То і ставіў бы.
– Ведаеш, што лічылася ў нашых продкаў дрэнным тонам?
– Ну?
– Бляваць на сярэдзіну стала. Вось што лічылася ў нашых продкаў дрэнным тонам. Старажытны кодэкс прыстойнасці. “А нудзіць на сярэдзіну стала – кепска і пагана і нягожа ёсць”.
– На край, значыцца, можна? – спытаў я.
– Нічога не сказана. Мабыць, можна. Дазваляецца. Што ж тут страшнага?
– Невук ты. На свой край дазваляецца. На чужы, vis а vis – ані!
– Прыемнага вам, – сказаў ён.
– Сам пачаў.
– Пры Жыгімонту лепей было, – сказаў ён, несучы на нізенькі столік пачатую бутэльку віньяку, лімон, “мікалашку”, талерку бутэрбродаў, сыр і, чамусьці, мочаныя яблыкі, – аднак і кароль Мар’ян немцаў не любіў, і ляхаў, і ўсіх іншых, а нас, беларусцаў, шкадаваў і любіцельна мілаваў.
– Пача-атая, – сказаў я.
– Будзе і поўная.
– То і ставіў бы.
– Ведаеш, што лічылася ў нашых продкаў дрэнным тонам?
– Ну?
– Бляваць на сярэдзіну стала. Вось што лічылася ў нашых продкаў дрэнным тонам. Старажытны кодэкс прыстойнасці. “А нудзіць на сярэдзіну стала – кепска і пагана і нягожа ёсць”.
– На край, значыцца, можна? – спытаў я.
– Нічога не сказана. Мабыць, можна. Дазваляецца. Што ж тут страшнага?
– Невук ты. На свой край дазваляецца. На чужы, vis а vis – ані!
– Прыемнага вам, – сказаў ён.
– Сам пачаў.
:D

Прокомментировать: